Thijs Jaarsma, in- en verkoper van jukeboxen: ‘Geluid heb ik niet zo veel mee, het gaat om het uiterlijk’ 

‘Ik huurde een loods hier in Sneek en haalde overal jukeboxen vandaan. Cafés wilden ervan af, door de opkomst van de stereo-installatie en later de cd-speler. Zo’n jukebox was groot en duur en ik nam ze over voor een appel en een ei. Het was deels verzamelen, deels doorverkopen. Dat ging jaren zo door. Mijn klanten kwamen vooral uit het zuiden van het land, maar ook uit Duitsland en België. Ondertussen bouwde ik met mijn vrouw Gerda ons bedrijf op: Jaarsma & Silvius Stoffering. Daarmee richten we ons vooral op stoffering van matrassen en kussens voor de scheepvaart. Naast dat werk ben ik altijd doorgegaan met de jukeboxen. Ik verkoop ze zowel gerestaureerd als ongerestaureerd. Wurlitzer is erg bekend, vooral de Wurlitzer 1015 met die enorme lichtbogen erop. Maar er zijn ook andere bekende merken, zoals Rock-Ola, Seeburg en AMI. De prijzen lopen nogal uiteen: van 5.000 tot 20.000 euro of zelfs meer.’ 

‘Toen de handel in Nederland wat opdroogde, kreeg ik een tip om eens in Griekenland te gaan kijken. Daar hebben we mooie avonturen beleefd. Ik zei tegen mijn vrouw: kom, we gaan op vakantie naar Saloniki. Ik had alleen een naam en adres van iemand die mogelijk jukeboxen had staan. Wij in onze huurauto naar zo’n bergdorp, waar de mensen alleen Grieks spreken. Mijn contactpersoon was de bandito van het dorp, waarschuwden ze. Bleek een hele aardige Griek, die een discotheek met speelautomaten runde en met twintig jukeboxen in zijn maag zat. Prima kwaliteit, ik kocht ze direct. Ik reed terug naar Saloniki en zag onderweg jukeboxen bij cafeetjes staan, gewoon buiten! Ging ik naar de kroegbaas en dat werd dan weer handjeklap. Bedragen op briefjes schrijven, doorstrepen: zo kwam je tot de juiste prijs. De burgemeester kwam erbij en die bleek goed Duits te spreken. Deze Dimitri werd later mijn contactpersoon die nieuwe leveringen regelde. Het was elke keer toch weer een gok: je moest eerst betalen en dan maar afwachten wat er in Nederland uit de containers kwam. Maar dat is altijd goed gegaan.’ 

‘Ook de Griekse markt droogde uiteindelijk op en toen zijn we naar Amerika gegaan. Daar wemelt het nog van de oude jukeboxen. Ik koop ze in uiteenlopende staten en heb een grote opslagloods in Ann Arbor, bij Detroit. Ook online koop ik veel, er zijn op internet speciale marktplaatsen voor jukeboxen. Vanuit onze loods verschepen we de jukeboxen in containers naar Europa, want hier zitten de meeste klanten. Hoe ik mijn keuzes maak bij de inkoop? De geluidskwaliteit vind ik niet heel belangrijk, het gaat mij meer om het uiterlijk, de visuele esthetiek: het chroom, de verlichting, de kleuren. Van de techniek weet ik niets, ik werk met een heel goede restaurateur. Het enige dat ik kan is de pick-upnaald verwisselen.’ 

‘Het is mooie handel, al kunnen we er niet van leven. Maar dat hoeft ook helemaal niet, geld is niet meer zo belangrijk als je zestig bent. Het gaat mij om de liefde voor de klassieke jukeboxen. Niets is zo leuk als met zo’n enorm grote vrachtwagen door Amerika te rijden, jagend op mooie jukeboxen. Overigens houd ik ook van andere memorabilia. Thuis hangen allerlei emaillen reclameborden van vroeger. Denk aan de sigaren van Hofnar, fietsen van Gazelle en koperpoets van Brasso. Ook rijd ik in een Thunderbird cabrio, zo’n oude Amerikaanse slee. Daar trek ik in Sneek aardig wat bekijks mee.’